korniels, 7 oktober 2011
Australië , Coen 34°

We leven nog

Hallo mensen,

na veel aandringen hebben we toch maar besloten weer een keer een verslagje te plaatsen, het wordt niet makkelijk voor ons om alles te typen maar we zullen het een heel eind proberen.

We waren gebleven in Mildura, in de druivenplukkerij.
Nadat we het verslag hadden geschreven hebben we besloten met z´n allen naar Melbourne te gaan.
Dus na nog 6 dagen aankloten met ons baantje zijn we met z´n allen naar Melbourne gereden. Dit was een ritje van een kleine 7 uur.
Aangekomen in Melbourne hebben we vrienden David en Warren bij een gratis adres gedropt en zijn wij in een hostel ingecheckt. Na 2 dagen relaxen hebben we allemaal voor een goed baantje als verhuizer gesolliciteerd, na 2 dagen wachten werden alleen David, Warren en Erwin aangenomen.
Richard en KN moesten dus iets anders zoeken. Ondertussen KN´s verjaardag gevierd. (niemand kan zich iets herinneren dus het was vast leuk.)

De volgende dag vertrokken KN en Richard naar Mt. Baw Baw, waar een gloednieuw skiresort was gebouwd, na 4 uur door de bergen gereden te hebben kwamen we aan in het resort, en om een lang verhaalkort te maken, we kregen geen baantje binnen nu en 3 week. Niet goed, we waren allebei blut.
Op de terugweg van het resort de auto aan de kant van de weg gehad, maar een paar behulpzame Ozzie´s hielpen ons weer op weg.
Die nacht sliepen Richard en KN in een park in de auto.(plaats heette Moe) (KOUDDDD!!!)

We moesten echt geld hebben dus we besloten die avond terug te gaan naar Mildura, dus na 7 uur rijden en een lekker band waren we terug in het gat waar we nooit weer heen wilden. We checkten in in een werkershostel, en konden de volgende dag al aan de slag, netten van de wijngaarden halen, vanaf die dag werkte KN vrijwel elke dag en Richard had niets, na 2 week kreeg KN de baan die elke backpacker wilde, de amandelen fabriek. De eigenaar had iemand nodig met een auto, alleen omdat Rich geen rijbewijs had werd KN het. De volgende dag was KN Bagger in de amandelen fabriek, goed geld en een makkelijk baantje.
Na een maand in de fabriek deed richard nog steedshetzelfde als in het begin. Erwin en Warren kwamen een paar dagen later aan in Mildura, Erwin rijk en Warren arm, hij verloor zn baantje na 2 dagen.

Dedag erna ging Warren naar Mt Baw Baw waar hij wel een baantje kreeg, en KN verhuisde naar Robinvale, wat dichter bij de fabriek lag.
Na een week had Erwin ontzettend geluk en kreeg ook een baantje in de fabriek, Richard had nog steeds pech, geen goede baan en zn laptop werd gejat, hij moest bijn naar huis, gelukkig ging er net iemand wegen kon KN hem een baantje regelen en ook Richard was de dag erna in de fabriek aan het werk.

Ik bespaar jullie de details van het werk, een maand erna kwamren we met zn allen in een eigen huis in Robinvale te wonen met andere vrienden Evano(ZAfrika)en Max (Duitser).
Hier hebben we nog anderhalve maand geleefd en toen besloten Erwin en KN weg tegaan met flink wat geld op zak en een nieuwe auto (Jeep Cherokee Sport).
Richard lieten we achter.

In de 8 dagen die hierop volgend hebben we enkel gekampeerd in de Blue Mountains, dit is een ontzettend groot natuur reservaat 200km van Sydney en is ongelofelijk mooi. Na deze dagen zijn we naar Gosford gegaan om vervolgens met de trein en bus naar Sydney te gaan (verkeer in Sydney is drama in hetkwadraat). Hier hebben we Warren en Fabien opgepikt, Warren was klaar met werken en Fabien de duitser ws een collega van hem.
Samen met deze gasten zijn we de Oostkust omhoog gereden met stops in onder andere Coffs Harbour en Byron bay. Na een aantal dagen kwamen we aan in Sufers Paradise, waar David eenbaan in een hostel had.
Na eenpaar dagen in de zon en zee brachten we David en Warren naar het vliegveld in Surfers Paradise, zij gingen naar de Rugby Wc in NZ.
Fabien pakte een bus terug naar Byron Bay om vrienden van het resort te zien.
En wewaren weer alleen, we reden verder omhoog en kwamen aan in Brisbane waar we ineens aan Richard dachten, dus we gaven hem een belletje om te vragen waar hij was.
Hij was net geland op het vliegveld in Brisbane(ja echt waar).
Dus daar hebben we hem opgepkt en zijn we verder gereden.

*Fraser Island
Met onze Jeep 3 dagen op een eiland rondgereden, geen verharden wegen alleen maar op het strand rijden en een paar wegen van zand door het bos, heel tof!

Na een paar dagen kwamen we aan in Town of 1770, waar we vooral niet veel dronken, zoals we deze hele reis nog niet hadden gedaan.
Na een Scooteroo avontuur, rijden op mini Harleys pikten we Fabien weer op en reden we verder omhoog.
We kwamen aan in Airlie Beach waar Rchard verder ging met een bus naar Cairns en Fab, Er en KN een Zeil/Duiktrip deden rond de Whitsunday Islands, in één woord geweldig, koraal, vissen, parellwitte stranden en helder blauw water, fotos komen ooit nog wel.

*Cairns, oftewel typen zonder ontzettend veel na te denken over wat we ook alweer gedaan hadden en waar we geweest waren.
Na een paardagen rijden en een paar keer kamperen kwamen we aan in Cairns, waar we Richard weer vonden.
De dag erna gingen we verder omhoogmet als missie het meest noordelijke puntje van vasteland Australie te halen, na 3 dagen over onverharde wegen en erg afgelegen plaatsjes hebben we het gehaald.
Aantal watervallen gezien en in gezwommen, nicee.
Op de weg terug ging de auto kapot en we waren 300km van een dorp af en 140 van een roadhouse, na een uurtje aankloten kregen we hem niet aan de praat en moesten we de auto voor een dag achter laten en lifften we naar Archer River Roadhouse.De dag erna zou een sleepwagen de auto naar een garage slepen, Erwin en Fabien waren teug naar de auto gelift. Die avond kregen Richard en KN een telefoontje dat het sleepbedrijf de auto niet kon vinden, na 2 uur paniek kregen we eentelefoontje van ene Erwin Smits, die de auto zelf had gemaakt en naar het bedrijf was toegereden. Iedereen blij alleen Richard en KN moesten nog 1 nachtje in het zand slapen. Erg lange nacht...
De dag erna kwamen Fabien en Erwin met onze trots het terrein oprijden, jeehaa! Na afscheid genomen te hebben van de mensen die in het roadhouse werkten reden we ervandoor; 300 meter en bam, de auto stopte er weer mee.
Na 3 uurtjes aankloten kwam er een sleepwagen aanrijden, wij hebben hem gestopt en gevraagd ons mee te nemen en dat deed hij gelukkig ook.
Hij heeft ons en onze auto naar Coen gebracht, een plaatsje met ongeveer 200mensen, een supermarkt ter grote van een kleine bestelbus en een snackbar. En DUUR, blegh.
Na 3 dagen zitten we hier nog steeds,de plaatstelijke monteur keutelt maar wataan maar we weten niet wat we anders moeten doen, er gaan hier geen bussen of iets anders heen. Dus het is nog steeds wachten op een onderdeeltje dat vannacht 4 op 5 oktober overgevlogen word in een vliegtuigje...

Dit was het wel weer, maak je vooral niet druk, wij komen er wel uit en we hebben het nog steeds naar onze zin!
Groeten en tot over 3 maandjes!
ER en KN

Wil je Kor Niels in Australië bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl